Straatartiest met Pleinvrees

Onlangs overleed Nicholas Alahverdian, ook bekend als Nicholas Rossi, Nicholas Brown en Arthur Knight, voor een tweede keer. Ik weet het – ongelooflijk hè, een tweede keer sterven. Dit is nog lang niet het bizarste aan deze kleurrijke man.

Voordat je positief over hem gaat denken: hij is een veroordeeld verkrachter en oplichter. Al op jonge leeftijd had hij moeite met afwijzingen van dames en het accepteren dat seks van twee kanten moet komen. Geboren in Providence, Rhode Island, Verenigde Staten. Daar begon zijn verhaal, maar daar is het verre van geëindigd. Overal waar hij naartoe ging, liet hij een spoor van seksueel geweld achter. Telkens was het vooral niet zijn schuld: de vrouw was de agressor in zijn ogen. Totdat de grond te heet werd onder zijn voeten…

Op 29 februari 2020 stierf Alahverdian aan kanker.

Of niet?

In werkelijkheid verhuisde hij, samen met zijn vrouw -die in het complot zat- naar Ierland, om vervolgens in Schotland terecht te komen. Daar zette de neerwaartse spiraal zich in. Hij belandde in het ziekenhuis, waar het personeel argwaan kreeg. Arthur Knight, de naam die hij gebruikte, leek verdacht veel op de overleden veroordeelde verkrachter Nicholas Alahverdian. Hij was echter flink wat zwaarder geworden, rolstoel gebonden, gekleed als de meest Britse persoon ooit en lijdend aan de gevolgen van COVID-19.

De autoriteiten werden ingeschakeld en wat daarop volgde, is de meest theatrale, overdreven en knullige manier ooit om onder een straf uit proberen te komen. “Arthur Knight” verscheel op de geveinsde bühne, vergezeld door zijn “zorgzame” vrouw. Het was triester dan triest. Zelfs een blinde marmot met één oog kon zien wat Alahverdian probeerde. Hij acteerde dat hij de gebeten hond was dankzij een complexe persoonsverwisseling. In een krakkemikkig Brits accent, wat het midden hield tussen Hagrid van Harry Potter en Turkish uit Snatch!, hield hij vol een Ierse wees te zijn die verhuisde naar Schotland en vooral met rust gelaten wilde worden. Telkens als de vragen te incriminerend werden, barstte hij in krokodillentranen uit.

De bewijzen tegen Knight stapelden zich op. Het was namelijk zeer toevallig dat hij exact dezelfde tattoos had als Alahverdian en dat Amerikaanse kennissen, die hem al ruim twintig jaar kenden, hem aanwezen als – jawel – Nicholas Alahverdian. Hij waagde het nogmaals op op TV te verschijnen. Exact dezelfde rol, exact hetzelfde GTST-acteerwerk. Hij “bewees” zelfs dat hij niet kon lopen door kort op te staan uit zijn rolstoel en als een plumpudding met opgeheven armen in de rolstoel neder te storten. Hij hapte naar adem (want COVID-19) en de tatoeages waren zonder twijfel gezet door iemand toen hij in coma lag. Zelfs de DNA-match tussen hem en Alahverdian werden door hem weggewimpeld.

Het tragikomische mannetje, dat een monster bleek te zijn, capituleerde uiteindelijk. Het overweldigende bewijs (DNA, de tattoos, die hij zelfs provisorisch probeerde te verhullen en verwijderen en getuigenverklaringen) werden hem teveel. Hij liet de minst overtuigende act aller tijden los en kreeg een gevangenisstraf in de Verenigde Staten: vijf jaar tot levenslang, met daaropvolgend nogmaals dezelfde straf voor een ander vergrijp. Alahverdian stierf, deze keer echt, in het ziekenhuis aan een verder niet beschreven medische aandoening. Hij weigerde het voortzetten van medische behandeling en liet het leven op 25 juni 2026.

Alahverdian doet vele psychologen achter de oren krabben. Zonder hem te romantiseren, wat hij verre van verdient, is hij een zeer bijzonder sujet dat me nog lang zal bijblijven. Zoek de interviews met hem maar eens op: het zal je niet teleurstellen.