Straatartiest met Pleinvrees

“Kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper”, was een veelgehoorde leus in de jaren ’90. Het moest mensen klaarblijkelijk motiveren om de haardos uit te dunnen of iets dergelijks, maar dat is niet de reden dat ik deze uitspraak aanhaal. Ik wil namelijk een nieuwe slogan opperen: “lees eens wat vaker de krant, als je bij de kapper op een knipbeurt wacht”. Waarom? Nou, omdat de alom heersende onwetendheid ernstige vormen begint aan te nemen…

Nu wil ik niet de alwetende slimmerik uithangen; ik ben net intelligent genoeg om te weten dat ik een idioot ben. Nu deze bekentenis uit de weg is, grijp ik de rode draad weer aan. Ik schrik bijna wekelijks hoe weinig interesse mensen kunnen opbrengen voor belangrijke zaken, die vaak ook in hun referentiekader (zouden moeten) vallen. Zo kwam in het zeer amusante programma Rondkomen in de Schilderswijk een onvervalste zelfmoordpoging voorbij. Een van de bewoonsters die gedurende diverse aflevering wordt gevolgd, zag het leven niet meer zitten en slikte een overdosis pillen. Haar vriend, dronkaard annex botte knoest en koning der bagatellisering, wist mede te delen dat het na een keer of vijf, zes niet meer zo spannend was. Hiermee bekende hij niet alleen dat het bepaald niet de eerste poging tot suïcide was van zijn partner, maar ook dat hij nou niet bepaald beschikt over een normale dosis empathie. Wat me echter mateloos irriteerde, is dat hij niet eens wist hoe je intensive care uit moet spreken. Intensieve carré, dat maakte hij ervan. Tot twee keer toe! Kom op man, je vriendin ligt voor de zevende keer in het ziekenhuis en jij weet niet eens hoe je de afdeling waarop ze ligt te benoemen? Dan heb je dus totaal geen weet van wat er speelt. En als vrouwlief al zo vaak op de “intensieve carré” terecht is gekomen, zou je zeggen dat het begrip regelmatig op de correcte manier voorbij is gekomen. Maar nee, meneer boeit het niets. Hij slurpt liever aan zijn blikje Aldi bier, zich langzaam maar zeker de vernieling indrinkend.

Dat het nog erger kan, bewijst een voorval van alweer dik jaar geleden. Een terrorist werd aangehouden omdat hij, geheel ongebruikelijk voor een terrorist, een aanslag beraamde. Het betrof een jongeman van een jaar of twintig en zijn woeste bos krullen en ironisch genoeg onschuldige ogen deden menig bakvisje in katzwijm vallen. Sterker nog, een petitie werd op poten gezet door de hitsige dames met als doel dit sujet uit de gevangenis te bevrijden. Waarom? Omdat jongens die er zo lekker uit zien, niet in de bak mogen zitten. Ze zijn klaarblijkelijk per definitie onschuldig.

Hallo, word wakker, weten jullie wel wat een terrorist is? Deze gast wilde enkel dood en verderf zaaien, denk je dat hij jullie zal ontzien, als hij ontdekt dat jullie hem een lekker ding vinden? Ben je mal! Wellicht is het een idee om eens, ik weet niet, HET NIEUWS TE VOLGEN? Weten wat er gebeurt op deze aardbol, in plaats van posters van Taylor Lautner op te hangen in je slaapkamer? Als je namelijk weet wat terroristen willen en hoe het brainwashen van generatie op generatie een leger aan hersenloze soldaten oplevert, die enkel de wil van een stel rijke criminelen uitvoeren, want dat is een Jihad. Jullie denken Jihad een biscuitjesmerk is, dat moet wel haast. Anders zouden jullie beter weten dan zo kortzichtig veroordeelde misdadigers vrij te pleiten omdat ze er toevallig leuk uitzien.

Hoe ver moet het komen, voordat we toegeven aan dergelijke figuren en, oh, ik weet niet, Holland’s Next Top Terrorist op de buis doen laten verschijnen? Zo’n grote stap is het niet van programma’s van Roy Donders. Zijn show is namelijk ook een aanslag, maar dan op de zintuigen. Wellicht door ons te verlagen tot het niveau van het knap vinden van misdadigers, dommige mensen gaan nadenken over de absurditeit ervan. Misschien, als ze beseffen dat het belachelijk is, stoppen ze hun kromme acties, puur omdat het gênant is. Laten we het hopen!