Straatartiest met Pleinvrees

Blijkbaar bestaan er mensen die verlof opnemen om zodoende niet hun collegae te hoeven zoenen tijdens de nieuwjaarswensen. Ik vind lange vrouwen op te kleine fietsen een afknapper. Beide zaken tonen overeenkomsten: het valt ergens te begrijpen, maar als je erover nadenkt slaat het nergens op.

Het begrip zit hem met name in het voor de hand liggende. Rond de feestdagen is eenieders weerstand minimaal door het matige weer, de overmatige alcoholconsumptie en een onregelmatig slaappatroon. Het is bijzonder onprettig om iemand tot driemaal toe te zoenen als je diegene een ogenblik eerder nog enthousiast hebt zien toeteren in een tissue. En Jacqueline van Communicatie kust altijd veel te dicht bij je mond. Ook niet leuk. Zoals een rijzige dame op een petieterig rijwiel.

Het onbegrip komt voort uit de mijns inziens overtrokken reactie door vrij te nemen in een poging collega’s te ontlopen. Is het echt zo erg dat je je opgespaarde verlof slachtoffert voor een paar momenten van ongemak? In plaats van een dagje Efteling in de lente kies je voor sneu thuiszitten omdat je Olav van Accounting, die altijd naar een combinatie van Febreze en okselzweet ruikt, wilt vermijden? Kom op joh, het is geen struise meid op een minuscuul stalen ros!

Ik verwijt de zoenmijdende mensen een gebrek aan assertiviteit. Als Peter van HR met zijn vlassige priksnor je van een trio pakkerds wil voorzien, kun je óf nee zeggen, of middels lichaamstaal laten blijken dat je geen trek hebt in intimiteit. Zo moeilijk is het niet. Een ferme handdruk, daar gaat niemand dood van en ben je evenzo cordiaal. Alles beter dan een grote meid op een minifiets.