Straatartiest met Pleinvrees

In de Verenigde Staten was een dame in het nieuws met een tragisch verhaal. Werkelijk verschrikkelijk. Tere zieltjes kunnen beter niet verder lezen.

Zijn alle zwakkelingen afgehaakt? Mooi, dan zijn we alleen! Deze mevrouw bleek namelijk te mooi om een baan te krijgen. Ze werd overal afgewezen omdat ze te knap was. Deze blanke blondine, opgegroeid in weelde werd op een vreselijke manier buiten de maatschappij gemanoeuvreerd door het systeem. Puur op haar uiterlijk werd zij veroordeeld tot een leven als paria. Een beeldschone, slanke paria.

Omdat ik lelijk ben, kan ik me niets voorstellen bij haar probleem waarmee zij dag in dag uit worstelt. Als ik word uitgenodigd op een sollicitatiegesprek wordt mijn voorkomen gemeden en dringt men subiet door tot de kern. Ik mag mijn zegje doen, mijn kwaliteiten worden zorgvuldig afgewogen en de rondborstige secretaresse kan gerust met mij op één kamer worden gelaten, er gaat heus niets onzedelijks gebeuren.

Waar de lieverd ook tegenaan liep was dat mannen niet op haar af durven te stappen. Eén blik op haar perfecte gezichtje was zelfs voor de meest zelfverzekerde kerel reden genoeg om te denken dat hij nimmer waardig zou zijn. En zo, gevangen in isolatie en onbevlektheid, maar van afstand geadoreerd, doolde zij door het leven. In de kroeg leek het alsof zij een ondoordringbaar schild om haar heen droeg. Een aura van een impermeabel goud. Een vergulde tombe. Elke man wil haar, maar niemand durft door de bijkans melaatse schoonheid heen te prikken.

Als ik de kroeg betreed, baan ik me een weg door de menigte, die mijn aanwezigheid als geheel ongevaarlijk beschouwt. Geen vrouw wordt een hand voor de ogen gehouden uit vrees dat ik haar hart als een minnaar in de nacht zou stelen. Ik kan me op mijn gemak voelen, een biertje in de hand. Het oog wil ook wat: het is echter niet op mij gericht.

En zo, om te voorkomen dat mijn treurzang eindigt in een catharsis van emoties, wil ik eenieder vragen om een minuut stilte te houden voor deze dame. Laten we blij zijn en stilstaan bij het feit dat wij allen niet gedoemd zijn tot een leven in schoonheid.