Straatartiest met Pleinvrees

Een ietwat gezette man wurmt zich met moeite door een woud van tafeltjes. Even staat hij stil en kijkt om zich heen. Die enkele minuut kan hij goed gebruiken om op adem te komen, maar voornamelijk om een plekje uit te zoeken alwaar hij zich neder kan vlijen. Zijn oog valt uiteindelijk op een plaatsje vlakbij het toilet, een locatie waar niemand anders in de buurt zit of überhaupt ook maar wil zitten. Met een zucht ploft hij neer op een rood stoeltje, terwijl hij wat ongemakkelijk een hap neemt van zijn broodje.

Je kunt bijna niet zien waar zijn kapsel eindigt en zijn baard begint. Een flanellen blouse die erom schreeuwt om door een tijdmachine terug naar 1980 gestuurd te worden. Een spijkerbroek van het merk “Jammer” en een paar instappers waarvan menig overleden schoenmaker zal omdraaien in zijn graf. De man grist een tijdschrift uit zijn schoudertas, de Quest. Hij begin met het opeten van zijn friet, onderwijl wisselt hij af tussen een haastige slok van zijn cola en het werpen van een schichtige blik in de richting van de overige bezoekers, alsof hij een stokstaartje op de uitkijk is. Even kijkt hij me recht in de ogen aan, om zich vervolgens vlug te verschuilen achter zijn boekje. Ik word overspoeld door een vlaag van medelijden.

Altijd als zich een dergelijk tafereel zich voordoet, ontkom ik niet aan het voelen van compassie voor de eenzame medemens. ‘Zou hij een vriendin hebben? Heeft hij een huisdier? Ik hoop dat zijn ouders nog leven!’ Het zijn telkens terugkerende gedachten als ik iemand alleen zie eten in een restaurant. Waarom ga ik er altijd vanuit, dat deze persoon eenzaam en ongelukkig is? Wellicht is hij zeer gesteld op zijn solitaire levensstijl! Misschien is hij helemaal niet alleen, toevallig op dit moment, misschien.

Ik kan er ook niets aan doen. Ik schiet telkens in de empathie-modus. Het komt door de huidige maatschappij, ik weet het zeker. Ga maar na: als je een lange tijd vrijgezel bent, komt er vanzelf iemand op je pad die mededeelt dat het de hoogste tijd is voor een relatie. Waarom? Kun je niet verder met je leven, omdat iemand in jouw omgeving single is? Of vind je het noodzakelijk om indirect te laten blijken dat jij jouw leven wel op orde hebt? Of als mensen een vakantie boeken met andere vrijgezellen. Lacherig wordt dit afgedaan als ‘wel het laatste dat ik zou doen om aan mijn trekken te komen’. Oh, kun je geen plezier hebben in je eentje? MAG je geen plezier hebben in je eentje? Zonder dubbelzinnigheid: ik kan mezelf prima alleen vermaken en dat terwijl ik een relatie heb! Ja, ik weet het, ongelofelijk hè? Als ik pathetische figuren als Patty Brard, Albert Verlinde en Andy van der Meyde op tv zie, lach ik me een breuk. Levende zakken medisch afval, die zich voordoen als populaire BN’ers: geniaal vind ik het. En maar denken dat ze vrienden hebben, op de buis zijn omdat ze gerespecteerd worden door Nederland en dat ze van toegevoegde waarde zijn aan de samenleving. Huilen van het lachen. In mijn eentje.

Probeer het eens, de boel de boel laten en in je eentje wat gaan ondernemen. Stuur jezelf een sms’je en nodig jezelf uit voor een romantisch diner voor één. Schaam je er niet voor: gewoon durven te vragen, meestal heeft jezelf wel zin om met je uit te gaan. Jezelf is je beste kameraad. Je drinkebroer in donkere tijden en jezelf steekt als een rots boven de golven van de overbevolking uit. Je weet wat jezelf lekker vindt en hij wil net zo laat naar huis als jij. Ga lekker zitten, bestel wat overheerlijks en ga die interne monoloog met jezelf aan. Je gaat tal van dingen over jezelf ontdekken, geloof mij.

Het probleem is, zoals bij zo veel eerste dates, dat je eerst moed bij elkaar dient te rapen om over de drempel te durven stappen. Wat vinden je vrienden ervan dat je met jezelf datet? Vinden ze het wel oké dat je naar je favoriete restaurant gaat, terwijl zij eigenlijk willen dat je mee gaat stappen? En wat te denken van je ouders, vinden zij het goed? Nou, als ik één advies mag geven: laat ze maar gaarkoken in dat sopje van samen dingen doen. Lekker alleen zijn, godverdomme! Lachen om je eigen grappen, die stiekem altijd het beste zijn. Gniffelen om mensen, die denken dat het cool is om versierde Crocs aan te trekken. Slechte films van Arnold Schwarzenegger kijken, omdat dat stiekem heerst. Laat de wereld maar denken dat je gek bent. Kluizenaar voor één dag, waarom niet?

Juist, laat vallen die gêne. Waarom altijd de uitgezette lijnen van de maatschappij volgen? De wereld wil niet dat je alleen bent, want in je eentje ben je moeilijk te beïnvloeden. Waarom kocht je vroeger Reebok Pump-sportschoenen? Eén ding is zeker: niet omdat ze mooi zijn. Ze zien eruit alsof het speciaal aangemeten schoeisel is om je scheefgegroeide wervels mee te corrigeren. Nee, je hebt Reebok Pumps gekocht omdat je vrienden ze ook hebben. Waarom hebben je vrienden ze? Omdat ze op televisie hebben gezien, dat hun favoriete sporthelden ze ook dragen. En wat zijn je favoriete sporters? Juist, mascottes op pootjes. Slaafjes van de commercie, die enkel Reebok Pumps dragen omdat ze ervoor worden betaald. Solitair wezen is zelf beslissingen maken. Je hoeft jezelf niet te ontzien omdat je rekening wilt houden met een ander. Gewoon vlees eten; geen vegetariër in de buurt die van je verlangt dat je oneetbare tofu in je muil propt. Gewoon een hele waterbuffel bestellen, vijf liter knoflooksaus en dertien flessen Gulpener Gladiator. Dronken naar huis gebracht worden door jezelf en ’s morgens een hartig ontbijtje voor jou alleen.

De flanellen baardman is klaar met zijn maal. Hij stapt het restaurant uit, maar niet zonder zijn hoofd te stoten aan een kapstok. Ik vind het zielig. ‘Nee Jeroen, deze keer niet!’ denk ik. Ik vervang mijn medeleven door respect. Kijk hem eens lopen. Helemaal moederziel alleen. En zielsgelukkig.