Straatartiest met Pleinvrees

-DISCLAIMER- Dit is een artikel geschreven ten tijde van de coronacrisis.

Nu het coronavirus hoogtij viert in ons kikkerlandje, ontstaat er spontaan nieuwe problematiek. Je hebt het zelf vast wel gemerkt op de werkvloer: na dat mailtje van HR, dat meldde dat iedereen met symptomen naar huis wordt gestuurd, voel je je plots niet meer zo lekker. Er dringen zich kuchjes aan je op, alsof je wordt getroffen door een acute vorm van hypochondrie. De rasaansteller heeft zichzelf middels een betoog vol van drogredenen ziekgemeld en zit warmpjes thuis. Maar jij niet.

Het kriebelt in je keel. Is het nu zo warm, of ligt het aan mij? Als ik nu hoest, jaagt mijn leidinggevende me dan de quarantaine in? Ik voel me al een paar dagen niet best, of beeld ik het me in? Mijn hoofd loopt rood aan, of toch niet? Je denkt jezelf de ziektewet in. Het belooft een lange dag te worden. Radio luisteren biedt geen soelaas, want elk half uur wordt er verkondigd dat er weer nieuwe besmettingsgevallen zijn, met name in slik! Brabant! Oh God, daar woon ik!

Ik ben het gewend, deze schaamte. Je durft niet te hoesten, omdat je bang bent dat de corona-Gestapo je komt oppakken. Het is volgens de tabloids een erkend euvel. Ik lach erom. Ik heb al jaren dit probleem. Telkens als ik mijn auto start en in een regenbui terechtkom. Op welke stand zet ik mijn ruitenwissers? Als er slechts één druppel valt, zet ik hem niet aan, want anders denken mijn tegenliggers misschien dat ik onzeker ben. Als het enigszins hard regent, moet ik hem dan op de hoogste stand zetten? Dat ziet er niet uit natuurlijk. Alsof ik een bijziende bejaarde ben die zijn rijbewijs bij het klaverjassen heeft gewonnen. Of moet ik het wel doen en denkt iedereen dat ik een gevaar op de weg ben, met m’n wissers op de laisser-faire stand? Resultaat: ik ben constant het tempo van mijn ruitenwissers gelijk aan het trekken op de intensiteit van de bui.

En wanneer gebruik je de ruitenwisservloeistof? Ook zoiets. Ik wacht altijd bewust totdat ik zeker weet dat er geen fietsers in de buurt zijn. Het zal je maar gebeuren dat je een moeder met kind achterop trakteert op een lading penetrant ruikende nattigheid. En dat ze dan nog vallen ook. En hoeveel spuit je op het raam? Houd je de knop drie seconden in? Tien? Eén? Ik heb geen idee. Zolang er maar niemand kijkt.

Langzaam maar zeker zal corona uit de media verdwijnen. In China neemt het aantal besmettingen reeds af, waarna de rest van de wereld gestaag volgt. De angst om te hoesten verdwijnt; de ruitenwisserschaamte blijft bestaan.