Straatartiest met Pleinvrees

In 2003 werd de honkbalsport gekleurd door een bijzonder voorval, genaamd het Steve Bartman Incident. Het betrof een fan, genaamd Steve Bartman, die een hoog geslagen bal trachtte weg te grissen uit de handschoen van Moìses Alou, speler van de Chicago Cubs. Verdomd, dacht Alou, net had ik hem nog!

Als hobbyschrijver zijnde kan ik me dit gevoel goed voorstellen, al ben ik dan zowel Steve Bartman als Moìses Alou. Mijn inspiratie is de bal, die richting mijn handschoen vliegt; het papier waarop ik mijn idee tentoon wil spreiden. Helaas gooit Steve Bartman – mijn chaotische brein – roet in het eten. Meer dan eens heb ik voor mijn gevoel wat leuks bedacht om het vervolgens weer te vergeten.

Iemand raadde me aan om een notitieblok bij de hand te houden. Helaas werkt dit slechts gedeeltelijk. Ik maak überhaupt te weinig aantekeningen en de steekwoorden die ik gebruik, kan ik vaak niet meer herleiden tot de kern. Zo zullen de columns genaamd Ik wil gewoon scheten kunnen laten, Prietpraat en Bedankt voor het wachten naar alle waarschijnlijkheid nooit het levenslicht mogen aanschouwen. In de kiem gesmoord door mijn eigen woeligheid.

Bestaat er een remedie voor dit euvel? Jazeker. Ook voor Steve Bartman liep het naar verluidt goed af. In eerste instantie werd hij verguisd en zelfs bedreigd, totdat de spelers van de Chicago Cubs voor hem in de bres sprongen. Voor mij is het van belang om zodra ik inspiratie heb, de rust te nemen om meteen te gaan zitten en het artikel van A tot Z op te schrijven. Al doende gaat de gedachtenmachine werken en komt het allemaal op zijn pootjes terecht.

Alleen…hoe wilde ik dit artikel nu eindigen? Ik wist het net nog!