Straatartiest met Pleinvrees

Kwak is een overheerlijk biertje met een alcoholpercentage van 8,4%. Het kenmerkende, aan de onderkant bollende glas, wat in een houten houder staat, wordt het koetsiersglas genoemd. Het heeft een licht moutig aroma en een fruitige afdronk.  

Dit artikel gaat niet over Kwak. 

Op de terugweg van mijn werk reed ik een eend dood. Het is een ontstellende gebeurtenis gebleken. Nooit eerder reed ik een dier aan.  

Was het mijn schuld? Neen. De bruine eend, naar mijn weten een vrouwtje, liep onbezorgd op de weg, rechts van het midden. De woerd, oftewel het mannetje, volgde op gepaste afstand. Een bumperklevende achterligger. De tegenligger was lijn 322 Eindhoven Centraal – Uden. Mijn bolide een grijze Toyota Yaris uit 2003. Zij vormden het recept dat mij tot dierenmoordende maniak hebben gevormd. 

De eend: een verstandelijk beperkt wezen. In al haar eenvoud zag ze veel te laat in dat 960 kilo aan metaal, dat de afstand tot haar lijf en leden met rasse schreden verkleinde, wel eens fataal kon zijn. Ze probeerde in allerijl te kiezen voor een sprong naar links, maar ze bedacht zich in een flits. Schijnweging naar achter en tóch naar rechts. Het mocht niet baten. Ik kon niet remmen, want bumperklever. Ik kon niet uitwijken, want bus. Als een volleerd Marco Bakker, of Patrick Kluivert zo u wilt, reed ik door. Het gevogelte werd niet geplet door één van mijn gierende banden, neen. In plaats daarvan klapte haar kop tegen mijn nummerplaat. Kwak. 

Ik durfde niet achterom te kijken; laat staan in mijn spiegels. In mijn hoofd zag ik de bloedvlek op de bumper. Veren klevend aan mijn koplampen. Een alleenstaand vader met een nest niet uitgebroede eieren. Mijn boeventronie, slechts de ogen gecensureerd bij Opsporing Verzocht: Speciale Diereneditie met Martin Gaus en Marianne Thieme. De straf: lik op stuk. Geplet worden door een Deux Cheveaux. 

Na een slechte nacht passeerde ik de volgende morgen de plek des onheils. Geen karkas te vinden. Ook geen invalide eend in elektrische rolstoel of een op wraak beluste woerd. Niets. Eerder zag ik al dat er geen spoor van het ongeluk was achtergebleven op mijn auto. Geen veren, geen bloed en geen deuken. Slechts de schaamte en de overtuiging dat ik een in- en inslecht mens ben. Een killer. Ted Bundy in een Yaris.