Straatartiest met Pleinvrees

Een heel etablissement vol zalfjes, crèmes, sprays en etherische oliën. Door de rijen banen zich kluwen enthousiaste vrouwen en een handjevol wanhopige mannen. Bij de ingang staat een dame met te veel make-up op het gezicht en een dienblad vol papieren bekertjes. “Wilt u een kruidentheetje meneer?” Ik sla vriendelijk af.

Er schijnt een enorme markt te zijn voor Rituals, getuige de winkelketen met dezelfde naam. Ik was in de veronderstelling dat dit een merk was dat je slechts in de vorm van Kruidvat pakketjes kon aanschaffen. Verjaardag van je nichtje vergeten? Hop, naar de drogist en een etuitje met vijf Rituals zalfjes scoren. Niemand die er iets van zal zeggen.

Een overdaad aan weeïge luchten. Mijn neusgaten aangerand. Overal testertjes. Een dame vraagt of ze een zalfje op haar arm mag smeren. Dat mag. “Ik heb eczeem, is dat erg?” Welnee, vindt de verkoopster. De testpotjes worden immers niet direct met de hand beroerd, getuige het plastic staafje dat wordt gebruikt om de zalf op de huid te lepelen. De vrouw smeert het goedje uit met het staafje en steekt hem nogmaals in het potje. Het potje wisselt van proefpersoon, alsmede het staafje. De verkoopster vertelt dat ze soms ook eczeem heeft. Maar daar heeft Rituals wel een olietje voor.

Alle crèmes, deodoranten en bruisballen hebben namen als The Ritual of the Samurai, The Ritual of Hammam en Ayurveda. Het ene goedje is nog beter voor je vel dan het andere. En het één is nog duurder dan het ander. Nachtcrème kost dertigduizend euro, voor scheergel is een tweede hypotheek noodzakelijk en voor een badjas – met Rituals logo – dien je een nier te verkopen op de Russische zwarte markt.

Na drie rondes door de winkel heb ik nog steeds geen idee wat alles is of wat het doet. Luistervinken dan maar. Een verkoopster praat tegen een hele lange vrouw. Ze vraagt wat het verschil is tussen zalf A en zalf B. “De één heeft een rode verpakking en de ander niet”, grapt de medewerkster. Niemand lacht. “Nou, even serieus: deze is voor uw huid een stuk geschikter. Uw huid lijkt me wat ruwer.” Ze gaat met haar hand over de arm van de dame, die daar zichtbaar van gruwelt. Ze kiest de zalf die niet bij haar huidtype past en haast zich naar de kassa.

Mijn vrouw laat me verscheidene crèmepjes ruiken. Ze doen me allemaal aan gebalsemde lijken denken. Ik wil niets liever dan weg van hier. Ik word aangesproken door de dame met het dienblad. Ze vraagt of ik een kruidentheetje wil, dezelfde die ik luttele minuten eerder heb geweigerd. Ze was dit vermoedelijk alweer vergeten. Het valt ook niet mee om de hele dag tussen de Rituals te staan. Haar wangen waren enorm rood. Misschien dat daar ook een zalfje voor bestaat.